دنیا در ۲۲ بهمن بزرگی جنبش ایرانیان و سرکوب آنها را درک کرد، اما خود کاربران اینترنتی ایرانی نه!

باعث تاسف است که در فضای مجازی ما دیدگاه واقع بینانه ای نسبت به رویدادهای کشورمان وجود نداشته باشد و فداکاریهای مردم میهنمان را با ساده انگاری نادیده بگیریم و چشم بر رخدادها و خطرهای موجود آنها ببندیم و با تکیه بر فرضیات خود، به ارزیابی نادرست کارنامه ی عملکرد شیرزنان و مردان سرزمینمان بپردازیم.تردیدی نیست که  رژیم هزینه زیادی کرده بود تا بتواند جشن تولدش را لااقل در تلویزیون و در برابر رسانه ها آبرومندانه برگزار کند، و با تمام تلاش و هزینه توانسته بود جمعیتی را از شهرهای دور و نزدیک به میدان آزادی بیاورد، در حالیکه در اطراف آن نیز جو امنیتیِ شدیدی برپا کرده بود، تا بتواند به مدت زمان دو تا سه ساعت میدان آزادی را تا شعاع محدودی در کنترل خود نگه دارد اما حتا پوشش تصویری و صوتی این مراسم هم حاکی از اضطراب حکومت و در هم ریختگی وضع آن بود. مردم تهران روز ۲۲ بهمن با همان حضور خود و وزن سنگین به ناچار نیروهای سرکوب و امنیتی را ناچار به برخورد شدید کردند. صحنه های سرکوب وحشیانه که توسط خود شهروندان تهرانی فرستاده شده، خود بیانگر ضعف و زبونی حکومتی است که حتا سالگرد ایجادش را باید با سرکوب شهروندان خود برگزار کند. این چه حکومت بیچاره و بدبختی است که حتا باید جشن تولدش را در وحشت و سرکوب برگزار کند؟ این سئوالی است که باید از خود بپرسیم تا به عظمت کار ملتمان پی ببریم. بسیاری از خبرگزاریها و رسانه های جهانی هم در در سر تیتر خود، اشاره ای به همین موضوع کردند و این تناقضِ بسیار خوار کننده ای برای رژیم حاکم بر ایران به شمار می رود. از سوی دیگر در شهرهای دیگر چون اصفهان و شیراز هم مردم حضور سنگین و غالبی داشتند که خبرها و فیلم های آنها بمرور خواهد رسید. به گونه ای که شاید در برخی جاها برای نخستین بار جنبش چنین حضوری از خود بروز داده است. تردیدی نیست که اگر و کاش های بسیاری وجود دارد. اگر این کار را می کردیم، اگر آنطور نبود و … اما نیمه پر لیوان ما بیش از نیمه پر شد. آن را ببینیم و منصف باشیم. باز هم حکومت ضعیف تر شد، فرسوده تر و حقیرتر شد و ما هنوز استوار ایستاده ایم. تقاضا از کاربران اینترنتی ایرانی این است که حقایق را آنگونه که رخ می دهد و بر اساس معادلات واقعی ببینند، گرچه طرحهایمان بر اساس نمره ۲۵ باشد، اما ۱۷ هم نمره قبولی خوبی است.  ، رژیم نامشروع ایران در سراشیب سقوط قرار دارد و این یک مسیر منطقی است، احساسگرایی را کنار بگذاریم و با خردگرایی از مبارزات شجاعانه مردم خود پشتیبانی کنیم و اگر از هر خطایی هم می آموزیم که باید اما از آنها غولی برای تسویه حساب نسازیم. ما پیروزیم و بیشمار.